صبح

صبحانه

کار

ضهر هم کار

بهد از ظهر، نهار سرد

بدون استراحت باز کار

شب، کار

نیمه شب، خستگی

خونه، شام مختصر

 کامپیوتر واینترنت

ساعت 2 بامداد ،خواب

.

.

.

ما      ز       فردا     نگرانیم     که   فردا   چه   کنیم          زیر   این  بار  گرانیم  که   جان   را   چه کنیم

تو زمن ثانیه هایی که نه از مال من است میخواهی          آتشی که نه در جان من است   می خواهی

روزگار       روز      مرا      پیش       فروشی     کرده          دل     بیدار    مرا     پیر     خموشی     کرده

هیچ    در  دست  ندارم   که   به    تو   عرضه   کنم          چه  کنم  نیست  هوایی که   دلی  تازه  کنم

قصد           من          نیت         آزار             نبود           جنس      من     در      خور    بازار        نبود

جنسم        از       خاک     و     دلم        خاکی تر          روح        من    از    تو   ز من     شاکی     تر

جنسم  از   رنگ   طلا   بود   و  نه  از    جنس  طلا           دل    گرفتار      بلا    بود      و    سزاوار    بلا

دردهای من جامه نیستند تا ز تن در آورم                

چامه و چکامه  نیستند تا به رشته ی سخن درآورم

نعره نیستند  تا ز  نای جان  بر آورم  .    

درد، حرف نیست

درد، نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم؟

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت در تهاجم با زمان آتش زدم کشتم، من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم ، من ز مقصد ها پی مقصود های پوچ افتادم تا تمام خوبها رفتند و خوبی ماند در یادم ،من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت، بهارم رفت ، عشقم مرد، یارم رفت.

یادم می آد وقتی اولین تار موی سپیدمو تو آینه دیدم فقط لبخند زدم.یادم می آد لبخند تلخی بود.و به یاد این شعر قشنگ افتادم که می گفت:

مبر ز موی سپیدم گمان به عمر دراز                                         جوان ز حادثه ای پیر می شود گاهی

من  آمده  بودم  که  تا    مرز رسیدن             با   یاد  تو  فرسنگ  به  فرسنگ  بمیرم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبم            شاید که خدا خواست که اینگونه بمیرم

خوشم ز سنگ حوادث که استخوانم را چنان شکست که فارغ ز مومیایی کرد.

معرفتتو عشقه خدا

داری با این کارا امتحانم می کنی

نه آقا ما طاقت نداریم بیخیال ما شو

میخوای صدای خرد شدن منو بشنوی

خوب یه دفعه ای بزن به ریشه تا هم من راحت شم هم خودت

من که حریفت نمی شم ، پس بخند و لذت ببر

نيازو  تو  خودم    کشتم    که   هرگز    تا نشه    پشتم

زدم  بر  چهره ام  سيلي    که   هرگز   وا  نشه   مشتم

من آن خنجر به پهلويم به زير ضربه هاي غم نيفتد خم به ابرويم

از بس دروغ گفتند و من ساده باور کردم

ولی حال به راست گفتنشان هم اعتمادی نیست.

و به هیچ چیز نمی اندیشم

سکوت مرا با خود میبرد

مهم نیست به کجا

همین که می دانم خودم هستم کافیست.