هنگامي که اندوه من به دنيا آمد از او پرستاري کردم و با مهر و ملاطفت نگاهش داشتم.

اندوه من مانند همه چيزهاي زنده بالا گرفت و نيرومند و زيبا شد، و سرشار از شادي هاي شگرف.

من و اندوهم به يکديگر مهر مي ورزيديم، و جهان گرداگردمان را هم دوست مي داشتيم، زيرا که اندوه دل مهرباني داشت و دل من هم از اندوه مهربان شده بود.

هر گاه من و اندوهم با هم سخن مي گفتيم، روز هامان پرواز مي کردند و شب هامان آکنده از رويا بودند، زيرا که اندوه زبان گويايي داشت، و زبان من هم از اندوه گويا شده بود.

هر گاه من واندوهم با هم آواز مي خوانديم، همسايگان ما کنار پنجره هاشان مي نشستند و گوش مي دادند، زيرا که آوازهاي ما مانند دريا ژرف بود و آهنگ هامان پر از يادهاي شگفت.

هر گاه من و اندوهم با هم راه مي رفتيم، مردمان ما را با چشمان مهربان مي نگريستند و با کلمات بسيار شيرين با هم نجوا مي کردند. بودند کساني که از ديدن ما غبطه مي خوردند.، زيرا که اندوه چيز گرانمايه اي بود و من از داشتن او سر فراز بودم.

ولي اندوه  من مرد، چنان که همه چيزهاي زنده مي ميرند، و من تنها مانده ام که با خود سخن بگويم و با خود بينديشم.

اکنون هر گاه سخن مي گويم سخنانم به گوشم سنگين مي آيند.

هر گاه آواز مي خوانم همسايگانم براي شنيدن نمي آيند.

هرگاه در کوچه راه مي روم کسي به من نگاه نمي کند.

فقط در خواب صداهايي مي شنوم که با دل سوزي مي گويند : ببينيد، اين خفته همان مردي ست که اندوهش مرده است.

نويسنده : جبران خليل

  منبع:مجله حریر سبز

پس تولدم مبارک (با اینکه پیر تر شدم)

Watching a child, watching the fights,
Crying my sleep during the screams of the night.
Nestled in pillows, overtaken by tears,
She'd never realize this would effect her over the years.
So afraid of this monster, one that I hate,
It comes from the anger so the pain it makes.
If only a mirror could save it to see,
This child is hurting,
This child is me.
So scared to fall in love, but tired of being alone,
I remember all those tears,
And the pain they have shone.
Now no longer with youth,
But old enough to say,
I can't ignore these memories I live with,
I live with then everyday.

As we know, There are known knowns.
There are things we know we know.
We also know,
There are known unknowns.
That is to say
We know there are some things
We do not know.
But there are also unknown unknowns,
The ones we don't know we don't know.

I have the will
Without wings
To touch the sky
Enabling me to reach that high
I have no definition for defeat
My aspiration
I’m set to seize that dream
A man like me, will reach that far and many miles more

Maybe, you will find tears
Held in my eyes
Or falling like river
On a terrain of my face
A momentum relief
Giving no answer to resolve the grief
I gather myself
In dignity I embrace
A man like me
Learned to stand beyond any calamity and defeat