روی صندلی نشست، وقتی در میان صندلی جای گرفت سرش را بالا آورد، آینه ای بزرگ در مقابلش بود، کسی که در آن دیده می شد آشنا می زد. خوب نگاه کرد، خودش بود. دیگر خود را نیز به خوبی نمی شناخت. نفس عمیق نشانه اندوه و افسوس بود ، نگاهش همچنان به آینه بود ولی رابطه ای بین خود و او نمی دید، انگار رابطه شان یخ زده بود. چهره ی غریب، آرزو های بر باد رفته را به یاد می داد .

او آرام چشمانش را بست تا دیگر خود را نبیند.

من، هنوز هم گاهی اون غریبه رو تو آینه می بینم.

فصلها همشون پاییز شدن

حتی زمستون هم نمی آد،

ولی خدا یه قول دیگه داده بود !

مطمئنم همین روزها بهار می شه.

چه زود فراموش می کنیم

هر آنچه را که به یاد داشتیم

بهتره خودمون رو گول نزنیم

تو هم فراموش کرده ای

تو هم فراموش شده ای

یکی بود یکی نبود، غیر از خدا هیشکی نبود

قدیما همه اینو می گفتن

اما حالا

همه چیز عوض شده

یکی هست و یکی نیست

غیر از خدا

یه عالمه آدم خسته

جنگلهای خشک

چراغهای قرمز

تا دلت بخواد ماشین

ساختمونای بلند

دروغ و کلک

و ...