ساده بودم بی دلیل

راه از راه گذر می کردم

تا به ناگه دیدم

راه هم رفته ز من

همه در مستی و شاد

فقط از لحظه چنین

تا که دیگر، لحظه

ترک ما می کند و می گذرد

شادی هم خاطره ای بیش نبود

غم و تنهایی دل در همه کس

پس کجاییم که هم دریابیم

هر چه از عمر گران میگذرد

حسرت اعماق فزون می سوزد

پاسی از شب که گذشت

همه در خواب گران

این تمنای نگاه ماه است

که در آن خلوت شب بیدار است

تن من مي شكند،

دست من باز گره خورده و كور

باز نتوان شد، مگر از روي توان

همه جا هم شكل است

به نظر راه، عوض آمده ام

ره صد ساله به يك شب نتوان پاي نهاد،

اينك اين فكر وخيالم بيدار،

جسم من بيش صباحي است كه نيست

سفرم، همسفري بيجان است

خود او گفت به من.

هر چه بر مي گردم،

سايه اي نيست به پشت سر من

ره دراز است و سفر زود تمام

همه آغاز و تمامش به دمي ،

پس چگونه دم من نيست به جانم پيدا

چشم من سنگين است

خواب من بيداري

سحر آنجا به تماشا بينم

كه چگونه در خواب

در غروبي بودم.